Sunday, 27 October 2013

034. ഉത്സവ ലഹരി. പി. എസ്സ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯.

ഒരു പൂ൪ണ്ണ പുസ്തകം ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ഉത്സവ ലഹരി

പി. എസ്സ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯

ഒന്നു്

അന്നെ൯റ്റെമനസ്സാം കുന്നി൯നെറുകയി-
ലെന്നും സംഗീതം, 
-എന്നെത്തേടിവരും കാ൪മുകിലി൯ 
രഥചക്രരവങ്ങള്.

താഴെത്താഴ്.വര,- ചിന്തകളലയും 
പുഴയും പുല്ക്കാടും; 
ചാരത്തൊരു കുഞ്ഞാറ്റക്കുരുവി-
ത്താരാട്ടി൯ താളം.

പതഞ്ഞുചിന്നിപ്പാല്പ്പതചിതറി-
പ്പായും കാട്ടാറില്, 
കുഞ്ഞോളപ്പൂങ്കുഴലുകള് തീ൪ക്കും 
കുരുന്നുകാറ്റുകളും!

നിതാന്തനീലിമയണിയും വ൪ണ്ണ-
രസാലസ സന്ധ്യകളും, 
പ്രശാന്തപ്രചുരിമ ചൊരിയും പകലുക-
ളുണരുമുഷസ്സുകളും, 

കൊഴിഞ്ഞു വീണൂ, കാക്കാതെന്നെ-
ക്കടന്നു പോയ്ക്കാലം;
പൊലിഞ്ഞു തീ൪ന്നൂ ഗ്രീഷ്മം, പിന്നെ 
വിതുമ്പും ഹേമന്തം.

നിശബ്ദരാത്രികള് ചീകിയൊരുക്കി-
പ്പൂവുകളണിയിക്കും
നീലാകാശക്കാ൪മുടിചിതറി, 
ശരത്തി൯ വരവായി.

പുല്ലാങ്കുഴലൂതിമയങ്ങും 
പുല്മേടുകള്തോറും,
പുതുമഴത൯ പുളകവുമായൊരു 
പൂങ്കാറ്റണയുന്നു.

വയലേലകള് ചൂളംകുത്തും 
കാറ്റില്ച്ചാഞ്ചാടി, 
കരിവീട്ടിക്കാട്ടിലുമാക്കാ-
റ്റലകള് കടക്കുന്നു.

കരിമേഘം പടയണിയാടും 
കാതരമാകാശം, 
കരളി൯റ്റെയൊതുക്കുകള് മെല്ലെ-
ക്കയറും പ്രളയജലം.

കുരുന്നുകാറ്റുകള് മീട്ടിയപുല്ലാ-
ങ്കുഴലുകള് മറയുന്നു; 
കലങ്ങിമലവെള്ളത്തില്ക്കാടി൯ 
കരളാം കാട്ടരുവി.

പവിത്രമവളുടെ ലോലസ്മിതമോ 
പ്രൗഢമൊരാലസ്യം,
വസന്തമെന്തേ മറഞ്ഞു നിന്നൂ 
വനികളിലണയാതെ?

ഓരൊറ്റചിപ്പിയ്ക്കുള്ളിലുറങ്ങു-
ന്നെ൯റ്റെ വസന്തങ്ങള്; 
ദീ൪ഘസുഷുപ്തിയിലതിനെയുണ൪ത്താ൯ 
നീ൪പ്പോളകളാമോ?

കണ്ണാടിവിളക്കുകെടുത്തി-
ക്കാലമുറങ്ങീനി, 
കണ്ണാടിക്കൂടിന്നുള്ളില് 
ഞാനുമുറങ്ങീനി.

രണ്ടു്

പി൯നെച്ചിലരുടെ ചിരിയുടെ ചേങ്ങല,
ചെമ്മാനക്കവിളില് 
ചെത്തിപ്പൂക്കുല; ചെമ്മണ്പാതക-
ളുത്സവമണിയുന്നു.

തെരുവില്പ്പൂക്കളമെഴുതും കണ്മണി,-
യെ൯കൈതവമലരി൯
ഇതളുകള്മെല്ലെയിളക്കിയടുക്കി-
ക്കൈയ്യടി വാങ്ങുന്നു.

ആയിരമാരാധകരുടെയഭിന-
ന്ദനവും മുകരാതെ, 
കൂട്ടിനുവന്നവരൊപ്പം കാതര-
യെങ്ങോ മറയുന്നു.

സ്വയംവരത്തിനൊരുങ്ങിയിറങ്ങിയ
സുവ൪ണ്ണഹംസങ്ങള്, 
-സ്വപ്നംപോലവരൊഴുകും രാവി൯ 
സ്വാരസ്യം മുകരാ൯,

മുകളില്ച്ചില്ലൊളി മണിമച്ചുകളില് 
വിളക്കുതെളിയുന്നു; 
മുകിലി൯ ജാലകവിരികളിലാരാ-
ണൊളിഞ്ഞുനോക്കുന്നു?

അമ്പലമുറ്റവുമരയാല്ത്തറയും 
നെയ്യാമ്പല്ക്കുളവും, 
അശോകമലരും ചരലും ചിതറിയൊ-
രങ്കണ മണ്ഡപവും,

ചുറ്റമ്പലവും മുത്തുവിളക്കുകള് 
കത്തുമകത്തളവും,
തുളുമ്പിയോളംവെട്ടുന്നുത്സവ 
മേളത്തൊങ്ങലുകള്.

പൊഴിയും ചാറ്റല്മഴയും പൂമ്പൊടി 
മണവും കുഴയുന്നു, 
ഉയ൪ന്നുപൊങ്ങുന്നുത്സവരാവി-
ന്നൂക്ഷ്മള നിശ്വാസം.

പിന്നെപ്പുഴയുടെ പാഴ്ക്കണ്ണീരും 
പൂമിഴിയൊഴിയുന്നു,
പിന്നെവെടിക്കെട്ടെ൯ കണ്ണാടി-
ക്കൂടു തക൪ക്കുന്നു.

ഒരുകണ്ണില്ത്തീനാളവു,മൊരു കണ്ണില്-
ത്തിരമാലകളും 
ചൂടുവതെങ്ങനെ? പിന്നെ൯ചേതന 
പടം പൊഴിക്കുന്നു.

അസ്വസ്ഥതയുടെയോളങ്ങളില-
മ്മാനമാടുമ്പോള്, 
അഭൗമമേതോ കാന്തികചലന-
ത്താളം മുറുകുന്നു.

ചിരിച്ചു ഹോമോസെപ്യ൯,സീവ൯ 
ഭൂമിയുമതിദൂരെ 
അനന്തവിസ്ത്രുതമാകാശത്തിലെ-
യാഴക്കടലുകളും

കടന്നുപോവുക, നെപ്ട്യൂണില്ച്ചിറ-
കൊതുക്കുകൊരു മാത്ര; 
നാഴികമാത്രം ദൂരെ പ്ലൂട്ടോ, 
പ്രേതവിചാരണയും.

എനിക്കുമുമ്പേ കരളി൯നോവാല് 
നീലപ്പീലികള്നീ൪ത്തി, 
കാവടിയാടിപ്പോയവരവിടെ-
ക്കുഴഞ്ഞു വീഴുന്നു.

എനിക്കുമുമ്പേയിതുവഴിപോയവ-
രെനിക്കു വായിക്കാ൯, 
വരച്ചു വെച്ചൊരു മനുഷ്യചിത്രം 
വാല്മീകം മൂടി.

ഒഴിഞ്ഞവയലിലൊളിച്ചു കളിച്ചൊരു 
കൂട്ടുകാരെല്ലാം 
ഒഴിഞ്ഞുപോ,യിന്നീവഴിയില്ഞാ-
നൊറ്റയ്ക്കുഴറുന്നു.

സായാഹ്നങ്ങള് തമസ്സിനാലിം-
ഗനത്തിലമരുന്നു, 
സാന്ത്വനമേകാനുയരുന്നില്ലൊരു 
വെള്ളിത്താരകയും.

കനത്തദുഃഖക്കാ൪മുകില് കരളില് 
നീറിപ്പുകയുന്നു,
കടാക്ഷമെറിയാനണയുന്നില്ലാ 
പഞ്ചമിരാത്രികളും.

അന്നും ഇതുപോലണയും പകലി൯ 
പോക്കുവെളിച്ചത്തില്,
ആറ്റുവക്കില്സ്സമരസഖാക്കള് 
ചിതയ്ക്കു തീവെച്ചു.

ആളിപ്പടരും തീനാക്കുകളുടെ-
യടിയില്, ഗ്രാമത്തില് 
ആദ്യമിങ്ക്വിലാബുവിളിച്ചവ൪ 
വെണ്ണീറാവുന്നു.

സ്വപ്നവുമെന്നുമിരുട്ടിലൊളിക്കും 
സത്യവുമറിയാതെ,
ദുഃഖംകൊണ്ടൊരു ദൂരംതീരു-
ന്നവയ്ക്കു മദ്ധ്യത്തില്.

ദുഃഖം- ന൯മചിരിക്കും ചുണ്ടില-
തഗ്നിപ്പതപകരും, 
ഉറങ്ങുമുള്ളിലെ മുള്ളിന്നുള്ളിലു-
മുണ്മയുണ൪ത്തീടും.

അതി൯റ്റെഘോരതമസ്സില്സ്നേഹം 
വെള്ളിവിരിക്കുന്നു, 
കാരുണ്യത്തി൯ മഞ്ഞുരുകുന്നതു-
മതി൯ നെരിപ്പോടില്.

ഇതേവഴിയ്ക്കിനിയെ൯ ശവമഞ്ചവു-
മൊരിക്കല് നീങ്ങുമ്പോള്
ഓതുകയില്ല ബലിക്കാക്കകള-
ന്ത്യോപചാരങ്ങള്.

അതിന്നുപകരം വയലേലകളില് 
തോക്കുകള്തീതുപ്പും, 
അകലെക്കുന്നി൯ പുറങ്ങളില്ക്കുറു-
നരിയുടെ യോരികളും.

അത്ഭുതഭാവം ചൂടില്ലിനിഞ്ഞാ൯, 
പീഢനകാലങ്ങള് 
ഉത്സവലഹരിയ്ക്കുടനേ പുറകേ-
യൊഴുകി വരുന്നെങ്കില്!

മൂന്നു്

ഒരിക്കലൊരുനൂറാളുകള്- തൂവെള്ള
ഖദ൪ജൂബകളില്
നിറഞ്ഞനെഞ്ചൂക്കോടവ൪ ത്രിവ൪ണ്ണ 
പതാകപൊക്കുന്നു.

നിവ൪ന്നുനീണ്ടാകാശത്തട്ടുകള് 
പൊളിച്ചു പൊങ്ങീടും
ഉറച്ചനട്ടെല്ലുയ൪ത്തിയന്നവ-
രുറച്ചു പാടുന്നു:

“കഴുമരനിഴലും ലോക്കപ്പും 
കയ്യാമപ്പൂട്ടുകളും,
പുല്ലാണെനിയ്ക്കു മാനത്തണയും 
കാ൪മുകില്മാലകളും.

പെയ്യും നീളെയതെല്ലാം നാളെ-
പ്പുല്ലു വള൪ന്നീടും, 
കുനിഞ്ഞു നാക്കുനുണച്ചെന്നുരുവുകള് 
മേഞ്ഞു നടന്നീടും.” 

അകന്നുപോയാനാദം, പോയാ 
വെള്ളക്കുതിരകളും; 
അടഞ്ഞലായച്ചുവരുകളാരോ 
തേച്ചു മിനുക്കുന്നു. 

പള്ളിക്കൂടച്ചുവരുകള് ഛായാ-
ചിത്രം മാറ്റുന്നു, 
പുല്ലുവള൪ന്നു പെരുമ്പറകൊട്ടി-
പ്പെരുമഴയും വന്നു.

കണ്ണഞ്ചിക്കും പുടവകള്ചുറ്റി-
ക്കണ്ണാടിക്കൂടുകളില് 
ബൊമ്മകള് പച്ചമരച്ചിരിചൂടി-
ക്കണ്ണുംപൂട്ടിയുറങ്ങി.

പറിഞ്ഞ കീറച്ചാക്കുകള് തുന്നി-
ക്കെട്ടിവിരിപ്പുകള് ചുറ്റി 
പടുകൂറ്റ൯ തുണിപീടിക മുന്നി-
ലുരുക്കളുമൊന്നു മയങ്ങി.

ഉണ൪ന്നു കണ്ണുമിഴിച്ചവ൪ കണ്ടതു 
പട്ടട കത്തുന്നു, 
കുനിഞ്ഞു കുപ്പയെടുക്കാത്തവരാ-
ക്കുറ്റം ചൊല്ലുന്നു.

ഉറക്കെ വീണ്ടുമുറക്കെക്കവലയി-
ലൊരുവ൯ ഗ൪ജ്ജിപ്പൂ: 
“തള൪ന്നു താഴ്ന്ന കരങ്ങള് താങ്ങി-
ത്തടുത്തു നി൪ത്തുക നാം.”

കടന്നുവന്നൂ സ്വാതന്ത്ര്യത്തി൯ 
വാ൪ഷികമാഘോഷം, 
അവരുടെ കയ്യിലുമാരോ നല്കീ 
നരച്ച പതാകകള്.

അതി൯റ്റെ കുങ്കുമ ഹരിതദ്ധവള 
നിറത്തി൯ നീരാളം
മൂടിയന്യായത്തുലാസ്സു നിത്യവു-
മെങ്ങോട്ടായുന്നു?

അതി൯റ്റെയാരക്കോലുകള്നിത്യവു-
മാരെക്കോ൪ക്കുന്നു, 
അതി൯റ്റെ രഥചക്രങ്ങള് പിമ്പോ-  
ട്ടെവിടേയ്ക്കുരുളുന്നു?

അതി൯റ്റെയമരത്താരാണാസുര 
ന൪ത്തനമാടുന്നു, 
അതി൯റ്റെയണിയ’ത്തോംകാളി’കളവ-
രെന്തിനു പാടുന്നു?

നാലു്

പിന്നെപ്പോലീസ് സ്ടേഷന്നുല്ഘാ-
ടനമതു പൊടിപൂരം, 
നെറ്റിപ്പട്ടം കെട്ടിയ കരിവീ-
രന്മാ൪ കാറുകളും!


മുന്നില്ച്ചെങ്കൊടി മൂവ൪ണ്ണക്കൊടി 
ശുഭ്രപതാകകളും, 
ഇടിവെട്ടുംപോലിങ്ക്വിലാബും 
വന്ദേമാതരവും.

തീക്കുറ്റിത്തൊപ്പികളും ചോര-
മണക്കും തോക്കുകളും, 
പാളത്തൊപ്പികളും പാഴ്ച്ചേറു 
മണക്കും തൂമ്പകളും,

നിരന്നുപോയവ൪ പാമ്പും പാലു-
ചുരത്തും പശുവുംപോല്; 
നിരന്നുനിന്നാ വഴിയുടെയോര-
ത്തിരന്നുകഴിയുന്നോ൪. 

എണ്ണത്തിരിയുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം 
വെള്ളിത്തളികകളില്, 
കണ്ണിന്നുള്ളില്ക്കള്ളച്ചിരിയുടെ 
കന്നിക്കനലൊളികള് 

-താലപ്പൊലിയുടെ കുരുന്നുയൌവ്വന-
കനിവി൯ കളിയാട്ടം, 
മുക൪ന്നു മുത്തുക്കുടയുടെകീഴില് 
പൌരപ്രമുഖന്മാ൪. 

അദ്ധ്വാനിക്കും തൊഴിലാളികളുടെ-
യാരാധ്യ൯റ്റെ സ്വരം 
ഇടമുറിയാതണപൊട്ടിയൊലിക്കു-
ന്നടഞ്ഞശബ്ദത്തില്.

വെളുത്തകാല്പാദങ്ങള്കാട്ടി-
യുറച്ചുചിരിച്ചാ മന്ത്രി: 
"പഴുത്ത ബയണറ്റി൯പാടിന്നും 
പതിഞ്ഞുതന്നെ കിടപ്പൂ!"

തടിച്ചുകൂടിയ പൗരാവലിയൊളി-
ചിന്നും മു൯നിരയില്,  
പുഞ്ചിരിതൂകിയ പ്രമുഖ൯മാരുടെ 
മുഖത്തു നോക്കിയിരുന്നു. 

ഒരൊറ്റതീപ്പൊരിയതുമതിയെല്ലാ- 
മെരിഞ്ഞു തറപറ്റാ൯, 
എങ്കിലുമതെ൯റ്റെകരളി൯ ചുവരില് 
കരിഞ്ഞൊതുങ്ങുന്നു.

അഞ്ചു്

അനൂപസുന്ദരമേതോ ശാദ്വല 
ഭൂവിന്നോ൪മ്മകളില്, 
തപസ്സിരിക്കും കൊറ്റിക്കൊക്കുകള് 
പറന്നുപോയീനി.

അങ്ങങ്ങകലേയ്ക്കെങ്ങോ നീല-
ക്കൊടുവേലികള് തേടി,
മുകിലുകള്പായുംപിമ്പേ കുയിലും 
പോയ്മറഞ്ഞീനി.

എരിഞ്ഞെരിഞ്ഞൊരു പകല്മറ,ഞ്ഞൊരു 
നാലുമണിപ്പൂവി൯ 
തെളിഞ്ഞ പൂമിഴിയിതളുകള് മാത്രം 
നനഞ്ഞു ചോ൪ന്നീനി. 

കനത്ത കാലൊച്ചകിളിക്കൂട്ട-
ക്കലപില കൊണ്ടുമറച്ചും, 
കരാളഗാത്രക്കലകള് കറുത്ത 
കമ്പിളി ചൂടിയൊളിച്ചും, 

തക൪ന്ന ജലസങ്കേതമിരമ്പി-
ക്കടന്നു മൂടും പോല്, 
ചിലങ്ക ചേങ്ങല ചെണ്ട കിലുക്കി-
ക്കടന്നു വന്നാ രാത്രി. 

വിളഞ്ഞ വാഴത്തോപ്പുകള് തോറും 
ദീപാലങ്കാരം, 
മിനുത്ത മിന്നാമിനുങ്ങൊരുക്കിയ 
വ൪ണ്ണ ചമല്ക്കാരം. 

മുകളില് മുത്തുക്കുടകള് നിവ൪ത്തീ 
മുകിലും താരകളും, 
മഞ്ഞുപുതച്ചു മയങ്ങീ മലയും 
മന്ദാരപ്പൂവും.

അന്തിയില്ഗ്രാമപ്പടിവാതിലുകള് 
അടച്ചു പൂട്ടുന്നു,
അകത്തു മണ്പാത്രങ്ങള് തമ്മില്-
ക്കദനം പറയുന്നു.

അടുപ്പിലൂതിപ്പുകയേറ്റാമ്പല്-
ക്കണ്ണുകള് നനയുന്നു, 
അടുത്തു ചെന്നില്ലൊഴുകും തെന്നലു-
മൊഴിഞ്ഞു പോവുന്നു. 

അണഞ്ഞ ചാമ്പല്ക്കൂനയിലവളുടെ 
പൂച്ചയുറങ്ങുന്നു, 
പാത്തു പതുങ്ങി വരുന്നവ൪ പലരുടെ 
പാദുകമുരയുന്നു.

ഉലക്ക,യാസിഡ്,സൂചിത്തുമ്പിനു 
വഴിമാറാ൯ വെമ്പും 
മുഷിഞ്ഞ കാക്കിയ്ക്കുള്ളില് മുഷിഞ്ഞ 
മനസ്സും കയ്യൂക്കും,

നിരന്നുനിന്നവരുമ്മറ വാതിലില് 
മുട്ടിവിളിക്കുന്നു; 
അകത്തളത്തിലുമാട്ടി൯കൂട്ടിലു-
മാരെത്തിരയുന്നു?

കറുത്തുകരുവാളിച്ച മരങ്ങള് 
നടുങ്ങുമല൪ച്ചകളും, 
വിള൪ത്തുവീ൪ത്തുന്തിയ രോഗികളും 
ചൂളും നിലവിളിയും!

മുന്നിലെനീലവിശാലതയില് ഗിരി-
നിര മുകില്മെത്ത വിരിച്ചു, 
പിന്നിലെയാസ്പത്രിച്ചുവരി൯മേല് 
പല്ലികള് പാട്ടുനിറുത്തി.

ആസ്പതിശ്ശവമുറിയുടെയരികിലെ-
യാഞ്ഞില്ക്കാടുകളില്, 
കനത്ത കടവാതിലുകള് കരളുകള് 
കടിച്ചു കീറുന്നു. 

നാടും നഗരവുമറിയാതിരവില് 
കനത്ത കല്ലറയില്, 
ഉടഞ്ഞുവീണശിരസ്സിന്നെന്തിനു 
സ്മാരകഫലകങ്ങള്? 

ഉയ൪ന്നുപാറിടുമോരോ നക്ഷത്ര-
ത്തൂവെണ്മയിലും, 
അതി൯റ്റെ ദ൪ശനമൂഷ്മളനീല-
വെളിച്ചം വിതറുന്നു.

ആറു്

മണ്ണെണ്ണച്ചിമ്മിനിയുടെ പടുതിരി 
നാളനുറുങ്ങുകളില്,
അങ്ങിങ്ങായ്ച്ചില വീടുകളെ൯റ്റെ 
മനസ്സില്ത്തെളിയുന്നു.

ചരിഞ്ഞ സന്ധ്യാരാഗച്ചെപ്പുകള് 
ചൊരിഞ്ഞ ചോപ്പുനിറം, 
കരിഞ്ഞകവിള്ത്തടങ്ങളിലണിഞ്ഞു 
കറുത്ത കന്യകകള്. 

ചെല്ലക്കാ൪മുടിമൂടിയ പാറ-
പ്പൊടിയവ൪ ചീകുന്നു, 
ചെത്തികള് തിങ്ങിയ തൊടിയില്പ്പിന്നവ൪ 
കുളിച്ചുകയറുന്നു. 

മറഞ്ഞുപോകും മഴവില്ക്കൊടിയുടെ 
മനോഹരാലസ്യം, 
മാ൯കണ്ണുകളില് തികഞ്ഞശാന്തത-
യോളംവെട്ടുന്നു!

കിഴക്കുദിയ്ക്കും മു൯പേയുണരണ,-
മോരോന്നോരോന്നായ് 
ഒരുക്കി കല്ച്ചീളുകളുടെ കച്ചേ-
രികള്ക്കുമെത്തേണം.

ചുറ്റിലുമീറക്കാട്ടില്ക്കുറുനരി-
യൊച്ചകളുയരുന്നു,
കൊച്ചനുജത്തിഭയന്നവ,ളുമ്മകള് 
മൂടിയുറങ്ങുന്നു.

അവരെയുണ൪ത്താനിനിയും ചെല്ല-
ക്കുരുവികള് പാടേണ്ട, 
അവ൪ക്കുനീരലയാലിനിയരുവികള് 
കാല്ത്തള പണിയേണ്ട.

അവരുടെനേരേ കണ്ണുകള്ചിമ്മി-
ച്ചിരിക്കുകില്ലൊരു താരം, 
-അവരുടെ കണ്ണുകളായവ ദൂരെ-
ത്തുറിച്ചു നോക്കുന്നു.

അവ൪ക്കു ചൂടാ൯ ചെമ്പട്ടുകള് 
ചെമ്മാനം നെയ്യുന്നു, 
അവ൪ക്കുലാത്താ൯ ക്ഷീരപഥങ്ങള് 
തുറന്നു കിടക്കുന്നു.

അവ൪ക്കു ചൂളയൊരുക്കിയ ദാരി-
ദ്ര്യത്തി൯ ചുരുള്മുടിയില്, 
പുടവമുറുക്കിയുടുത്തവ൪ ക്ഷമയുടെ 
പൂവുകളണിയിച്ചു. 

എങ്കിലുമവരുടെ ചെറ്റപ്പുരയില് 
ചെന്തീ പടരുന്നു, 
അവരുടെ ഭഗവതി വസൂരിവിത്തുകള് 
വാരിവിതയ്ക്കുന്നു. 

അവളുടെയരുമക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ 
വിശാലമനസ്സുകളില്, 
വിഭാഗികാന്ധമതത്തി൯ ലഹരിയില് 
വിദ്യ മയങ്ങുന്നു. 

വേദം ചൊല്ലാനറിയില്ലവ൪ക്കു, 
കുരിശ്ശുപള്ളികളില് 
മുട്ടുകുത്താനറിയില്ലവ൪ക്കു, 
നമസ്ക്കരിക്കാനും;

എങ്കിലുമവരുടെ കുഴിമാടങ്ങളി-
ലന്തിത്തിരി വെയ്ക്കാ൯, 
മിന്നാമിനുങ്ങു കുഞ്ഞിച്ചിറകുകള് 
വീശിനടക്കുന്നു.

അവരുടെ കുഞ്ഞിക്കാലുകളോടിയ 
കുന്നി൯ ചരിവുകളില്,
കൊളുന്തുനുള്ളും കാക്കപ്പൂവുകള് 
കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു.

വെണ്നുര വന്നു വിപഞ്ചികള് മീട്ടിയ 
വെള്ളിമണല്ത്തീരങ്ങള്, 
വെളുത്ത പാദസരക്കാല്ത്തുമ്പുകള്
കളംവരച്ചു മുറിച്ചു. 

തെരുവുകള് തൂത്തിഴയും പാവാട-
ത്തുമ്പി൯ കിങ്ങിണിയാല്, 
എഴുപതടിത്തെരു വീഥിയ്ക്കിരുപുറ-
മെങ്ങും സംഗീതം. 

കരളില് ചൂണ്ടകൊരുത്തു വലിക്കും 
കുരുന്നു പെണ്കൊടികള്,
മടമ്പുയ൪ന്ന ചെരുപ്പി൯ ചുവടുകള് 
മനസ്സുടയ്ക്കുന്നു.

ഒഴുകിവരുന്നെവിടുന്നോ മനുഷ്യ-
മാംസത്തി൯ ഗന്ധം, 
-പ്രശാന്തമമ്പലമുറ്റത്താരോ 
ത്രിശൂലമെറിയുന്നു.

എങ്ങും വിദ്യുത്ക്കമ്പികള് താവള-
മാക്കിയ കഴുകന്മാ൪! 
കുറുനരിയൊച്ചമറ,ഞ്ഞവിടുയരു-
'ന്നോംകാളി'ജപങ്ങള്.

ഏഴു്

തണ്ടുവലിക്കുന്നടിമകള് പണ്ടത്തെ-
ത്തിരമാലകളില്,
ആടും മാടും നോക്കിവള൪ത്തു-
ന്നകലെ മനസ്വിനിമാ൪.

ഉയ൪ന്ന കുന്നി൯ ചരിവുകള് മോസ-
സ്സിറങ്ങിയെത്തുന്നു, 
‘ഉത്സവലഹരി’യിലൊഴുകിയ താഴ്.വര 
നിശ്ചലമാവുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പീഢനമന്ത്രം 
ഉരുക്കഴിക്കാതെ, 
സംഹാരത്തി൯ ശക്തിയറിഞ്ഞവ൪ 
സംഘം ചേരുന്നു.

മുറിഞ്ഞുവീണാക്കൈത്തണ്ടകളില് 
മുറുക്കിയ ചങ്ങലകള്, 
അകന്നുപോയവരാര്യന്മാരക-
ലങ്ങളിലടരാടാ൯. 

നിറഞ്ഞ നഗരപഥങ്ങളുമവയുടെ 
വിജ്ഞാനപ്പുരയും, 
കരിഞ്ഞു കനലുകളാകുന്നറകളു- 
മന്ത:പുരങ്ങളും. 

പടയോട്ടത്തി൯ പൊടിപടലത്തില് 
പകലുകളിരുളുന്നു, 
ഈന്തപ്പനയുടെ നിഴലില്പ്പിന്നവ൪ 
കൈവഴിപിരിയുന്നു. 

തിളച്ചു നീറും മണലില്ക്കുതിര-
ക്കുളമ്പു പായുന്നു, 
തെളിഞ്ഞ മഞ്ഞി൯ പതയില്പ്പിന്നവ 
കിതപ്പുമാറ്റുന്നു. 

കാലം തണുത്തുറഞ്ഞ ഹിമാലയ 
ശൈലശൃംഗങ്ങള്, 
മുഴങ്ങുമവരുടെ ഹൂങ്കാരങ്ങള് 
തിരിച്ചു മൂളുന്നു. 

അവരുടെ രണഭേരികളുടെ മുന്നില് 
തുഷാരമുരുകുന്നു, 
അവരുടെ വരണ്ട കണ്ണില് സമതല 
ഭൂമികള് തെളിയുന്നു. 

വേദം വേരുകളോടിയ വേദാ-
വതിയുടെ തീരങ്ങള് 
ഒഴി,ഞ്ഞുണങ്ങീ സിന്ധൂ നദിയുടെ 
സസ്യശ്യാമളത. 

ഒഴുകും നദിയുടെ നടുവില്ക്കുമ്പിള്-
ക്കൈയ്യില് തെളിനീരില്, 
പ്രണവം ജപിച്ചെറിഞ്ഞ കറുത്തവ-
രൊഴിഞ്ഞു പോവുന്നു, 

ഉരുക്കിലൂറിയൊലിക്കും ചുവന്ന 
ചോരത്തുള്ളികള്ത൯, 
തിളയ്ക്കുമെണ്ണക്കൊഴുപ്പിലൊരു 
സാമ്രാജ്യമുയരുന്നു. 

പിന്നെയുമവരുടെ സമരോല്സുകരാം 
കുരുന്നു തലമുറകള്, 
സാഗരവീചികള് മുറിച്ചു മാറ്റി-
ത്തുഴഞ്ഞു പോകുന്നു. 

കടലി൯ നടുവില് പ്രൗഢം പൊരുതിയ 
ചാവേ൪പ്പടയുടെ നേ൪, 
ഒളിയമ്പുകളുടെ തന്ത്രം മെനഞ്ഞു 
സൈന്യ വിന്യാസം! 

കാലം കടന്നുപോകിലുമവരുടെ 
കൂലിപ്പട്ടാളം, 
രാമായണങ്ങളെഴുതാ൯ മഹാ-
രണങ്ങള് ചമയ്ക്കുന്നു.  

എട്ടു്

കനിഞ്ഞു തെളിനീ൪ നിറയും ഗ്രാമ-
ക്കുളങ്ങളിടിയുന്നു,
ഉരുക്കുവാതില്പ്പാളികള്പാകിയൊ-
രമ്പലമുയരുന്നു.

പ്രഭാതനേരത്തുടുപ്പിലമ്പല-
മതീവമനോഹരം,
എങ്കിലുമവിടെസ്സന്യാസികളുടെ 
പല്ലക്കണയുന്നു.

അരാധിക്കാനാശയമില്ലാ-
ത്തവ൪ക്കു നേതൃത്വം! 
-തെളിഞ്ഞ പുഴയോരത്തെക്കുളിരിലൊ-
രാശ്രമമുയരുന്നു.

സ്വ൪ണ്ണത്തൂലിക ചെല്ലക്കൈകളി-
ലണിഞ്ഞ ഗോപികമാ൪, 
തെരുവില്ക്ക്രുഷ്ണ ജയന്തികള് പാടി-
ത്തക൪ത്തു നീങ്ങുന്നു. 

പ്രളയം, ഭൂമിപിടിച്ചു കുലുക്കിടു-
മിടിയുടെ തുടിമേളം, 
ഒറ്റയ്ക്കാലില മേലൊരു ദൈവ-
മൊളിച്ചു കടക്കുന്നു. 

മനുഷ്യ൪ നീട്ടിവിളിച്ചാല്ക്കേള്ക്കാ-
ത്തേതോ വിജനതയില്, 
തങ്കത്താഴിക മണിമേടകളില് 
കൊഞ്ചിക്കുഴയലുകള്.

പള്ളിയുറക്കച്ചടവില്,സ്സുരസു-
ന്ദരിയുടെ പൂമടിയില്, 
സൃഷ്ടിസ്സുസ്ഥിതി സംഹാരങ്ങള് 
തപ്പിത്തടയുന്നു.

അവ൯റ്റെയമ്പലനടയില്ത്തംബുരു 
മീട്ടിയ വിദ്വാന്മാ൪, 
അരയ്ക്കുതാഴെത്തള൪ന്നിരുട്ടില് 
കമ്പികള് കോ൪ക്കുന്നു.

അവ൯റ്റെയറകളിലുറഞ്ഞുതുള്ളി-
ക്കുഴഞ്ഞ കുമാരിമാ൪, 
അഴുക്കുചാലി൯ കരയില്പ്പിന്നവ-
രുറക്കമുണരുന്നു.

ഒരൊറ്റവറ്റും തിന്നാത്തവനവ-
നുച്ചശ്ശീവേലി, 
ഒരൊറ്റകല്ലും കെട്ടാത്തവനായ് 
വെണ്ണക്കല്മാടം.

ഒരൊറ്റമേഘക്കീറും തെളിയാ-
ത്തൊരുനീലാകാശം,
ഒരായിരം പൂത്തിരികള് കത്തി-
ച്ചോമന നക്ഷത്രം.

നൂറുകടല്ക്കാക്കകളുടെ ക്രൌര്യ-
മുറങ്ങും കടല്പ്പുറം, 
നൂറുകണക്കിനു ചാളത്തടികള് 
നിരന്നുറങ്ങുന്നു.

നിറഞ്ഞു സ്നേഹമുല്യ്ക്കും ഹൃദയം 
നീലസമുദ്രം പോല്, 
നിലാവുപൊട്ടിയൊലിച്ചെങ്കിലുമാ 
നിറങ്ങളുലയുന്നു.

പതഞ്ഞുപൊങ്ങിയ കടലല പൊട്ടി-
ച്ചിരിച്ചു പി൯വാങ്ങി:
ഗ്രാമത്തിന്നൊരു ഹൃദയം പണിയു-
ന്നാരു മണല്ത്തരിയാല്?

ഒ൯പതു്

നിശ്ചലഹരിതപ്പുതപ്പിലെണ്ണ-
പ്പനകള്പതറുന്നു, 
വിസ്ത്രുതമാകാശത്തി൯ ചരിവില് 
പറവകള് മറയുന്നു.

വല്ലപ്പോഴും വിളഞ്ഞ വയലി൯ 
മ൪മ്മരമേല്ക്കാനും,
വല്ലപ്പോഴും നിറഞ്ഞ പുഴയുടെ 
മന്ത്രം കേള്ക്കാനും,

നടന്നുപോയിടുമിടവഴിയെല്ലാ-
മിരുട്ടു മൂടുന്നു; 
മാനത്തെക്കനലടുപ്പിലാരോ 
മഞ്ഞു പുരട്ടുന്നു.

കാലത്തി൯റ്റെ കുറുക്കേയോടി-
ക്കാലുകള് കുഴയുമ്പോള്, 
ഒരുതിരയുടെമേലൊരു തിര വന്നെ൯ 
കാലടി കഴുകുന്നു. 

ഒരിക്ക,ലൊഴുകും വഴികള് ചെറുത്തൂ
പാറക്കൂട്ടങ്ങള്, 
തക൪ത്തു പൊങ്ങിയ തലകള് കാലവു-
മോളപ്പാത്തികളും. 

ചരിഞ്ഞു ചെങ്കുത്താം പാറകളില് 
പളുങ്കുമണിചിതറി, 
പതനമുഖത്തെപ്പൊതിയും ചില്ല-
ക്കരങ്ങള് താരാട്ടി,

ഇരമ്പി താഴേയ്ക്കിറങ്ങിയെങ്ങോ 
മറഞ്ഞു ജലപാതം; 
ഇരുന്നു പിന്നെയുമിരുട്ടില് ഞാനാ 
നിലാവെളിച്ചത്തില്.

"കാണുക, കണ്ണു കൊതിയ്ക്കുക, കൈയ്യി-
ലൊതുക്കുക-യതുമാത്രം 
അരുതരു"തെവിടുന്നാരോതുന്നീ-
യനുഭവമന്ത്രങ്ങള്? 

വിശാലവനഭൂമികളും പുഴയും 
വിതച്ച വയലുകളും, 
വിശ്വമുടുപ്പുകള് കഴുകിയുണക്കും 
വിമൂക പ൪വ്വതവും, 

സുതാര്യമാം മഞ്ഞണിഞ്ഞു സുന്ദര 
സുഷുപ്തിയാവുന്നു; 
വിളക്കണച്ചു കിടന്നൂ മാന-
ത്തൊഴുകും മേഘങ്ങള്. 

ഒരൊറ്റ ജീവിതമതുമതിയുലകി൯ 
വെണ്മകള് കണ്ടു മടങ്ങാ൯, 
എങ്കിലുമെന്തിനു കേഴുന്നെ൯മന-
മെല്ലായുഗവും കാണാ൯?



1982 ല് ഇതി൯റ്റെ രചന പൂ൪ത്തിയായി. 1984 ല് ബഹു: കേരള ഗവ൪ണ്ണ൪ (ശ്രീമതി. ജ്യോതി വെങ്കട ചെല്ലം) ഇതിനു് കേരള സ൪ക്കാരി൯റ്റെ പ്രസിദ്ധീകരണാനുമതി നല്കി. ഇതിലേയ്ക്കു നയിച്ച സംഭവവികാസങ്ങള് അന്യത്ര ചേ൪ത്തിട്ടുണ്ട്. അല്പ൯മാരും അധികാര ഗ൪വ്വിഷ്ടന്മാരുമായ സ൪ക്കാ൪ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ അസഹിഷ്ണ മനോവ്യാപാരങ്ങള് ഇവിടെ പരാമ൪ശിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല.

ഉത്സവലഹരിയെന്ന ഈ പുസ്തകത്തി൯റ്റെ മുഖവുര ഒരു ദീ൪ഘലേഖനമായി പ്രത്യേകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്- എഡിറ്റ൪.
  



Tuesday, 15 October 2013

033. ഇലകൊഴിയും കാടുകളില് പുഴയൊഴുകുന്നു. പി. എസ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯.

ഇലകൊഴിയും കാടുകളില് പുഴയൊഴുകുന്നു

പി. എസ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯



ഒന്നു് 

ഒരു വേനല്ക്കാലത്തി൯ 
തീച്ചൂളകളില്,
ഉരുകുമ്പോള് ഞാ,നൊഴുകും 
പുഴയെത്തേടി.

മരതകമുക്കുറ്റികളില് 
കുരുവികള്പാടും
മന്ദാരക്കാടുകളിരു 
കരകള്തോറും.

ഒഴുകുന്നില്ലൊരുതെന്നലു-
മോളവുമില്ല,
ഓരങ്ങളിലീറക്കാ-
ടുലയുന്നില്ല.

ഒരുനീലപ്പൊ൯മാ൯
മുങ്ങാം കുഴിയിട്ടു,
ഉയരുന്നതു കാടുകളി,ലൊ-
രിലകൊഴിയുന്നു.

ഇരുള്മുറ്റിയ ചുഴിയില്പ്പത
ചിന്നിച്ചിതറി, 
ഇലകൊഴിയും കാടുകളില്
പുഴയൊഴുകുന്നു.

ചാഞ്ചാടിച്ചാഞ്ചാടി
ക്കാ൪മുകിലുകളീ, 
നിശ്ചലമാം നീരലയില്
കളമെഴുതുന്നു.

വിസ്മ്രുതമാം കാലങ്ങളി-
ലൊരു മുത്തച്ഛ൯,
പുഴവക്കില് ചിറകെട്ടി-
പ്പാടമുയ൪ത്തി.

ഇവിടെപ്പണ്ടവരെഴുതിയ
കോലങ്ങള്ത൯, 
മുദ്രിതമാം മൌനങ്ങള്
കഥപറയുന്നു.

വെള്ളാരങ്കല്ലുകളില്
തലതല്ലുമ്പോള്, 
ഇനിയുണരില്ലവരെന്നീ-
യലപറയുന്നു.

ഈ മണ്ണില്ത്തളി൪ചൂടിയ
തേ൯മാവുകളും,
ആരുടെ വെണ്മഴുവാല് 
വെട്ടേറ്റുലയുന്നു?

രണ്ടു്  

ആകാശമൊളിപ്പിക്കാ-
നാഞ്ഞില്മരങ്ങള്, 
തലപൊക്കിയൊരുള്ക്കാടും
തറപറ്റുന്നു.

കന്നിപ്പൂങ്കുലമൂടി-
ക്കൊന്നച്ചെടികള്,
കണികാണാ൯ നില്ക്കുന്നൂ
കാടിന്നുള്ളില്.

പൂവിരിയും പൊയ്കകളില്
പൂനുള്ളാനും,
തുമ്പികളുടെ പിമ്പേപോയ്-
ത്തേനുണ്ണാനും,

ആരോടൊപ്പം ഞാന-
ന്നോടിനടന്നു; 
പൊടിമണലില് പുഴയോളം
കവിതകുറിച്ചു.

മലയുടെമാ൪ത്തട്ടുതുര-
ന്നുയരേയ്ക്കൊരു പാത, 
മറയുന്നതു മാണിക്ക്യ-
പ്പാറക്കെട്ടുകളില്

പച്ചനിറത്തുപ്പട്ടകള് 
ചുറ്റിയൊരുത്ത൯
ചെങ്കണ്ണു ചുഴറ്റി,ച്ചിരി 
പൊട്ടിക്കുന്നു.

ചെമ്പല്ലു ചിരിക്കുന്നതു 
ചുംബിക്കാനോ,
ചുള്ളിക്കെട്ടിരുപുറവും 
ചിതറിക്കാനോ?

ഉച്ചച്ചൂടുരുകുമ്പോ-
ളുള്ളുതണുക്കാ൯, 
കുളിരുലയും പൂത്തവന-
ച്ചില്ലകള് പോര.

കൂ൪ത്ത ചരല്ക്കല്ലുകളില്- 
ക്കാല്മു്ന നീറി, 
കാട്ടിലെ മുള്ച്ചെടിയില്-
പ്പാവാട കുരുങ്ങി.

കൂ൪ത്തതപക്കാറ്റിലിളം 
കൂമ്പു കലങ്ങി; 
കന്നിവനസ്മരണകളില് 
കരിപുരളുന്നു.

മൂന്നു് 

കരയിലും കടലിലും 
കാറ്റുറങ്ങി,
കരിയിലാക്കുരുവികള് 
ചിറകൊതുക്കി.

ഇരുളൂറിയൊലിക്കുന്നിട 
വഴികള്തോറും,
മരനീരു മണക്കുന്നു 
മരപ്പൊത്തുകളില്.

കളമെഴുതിയ മുറ്റങ്ങള്, 
മൈലാഞ്ചികള്ത൯ 
കനിവണിയും കൈവിരലെ൯ 
കൈതട്ടുന്നു.

അവരുടെകണ്ണുകളില്-
ത്താരുണൃത്താലം,
അവരുടെപൂഞ്ചുണ്ടുകളില് 
പുഞ്ചിരിമന്ത്രം.

കന്നിക്കാലടിവെച്ചെ൯ 
കനവുകളെല്ലാം, 
കരളി൯റ്റെതണുപ്പില്നി-
ന്നുണരുന്നല്ലോ.

ഒരുനീലക്കണ്മുനയുടെ-
യരികുകള്തോറും, 
ഒളിവെട്ടിടുമോ൪മ്മകളിലൊ-
രാള്മറയുന്നു.

മുറിവുകളുടെ വേനലിലും 
മഞ്ഞുപൊഴിഞ്ഞു,
-സ്നേഹത്തി൯ ഭാവങ്ങള് 
മുത്തമിടുന്നു.

എങ്കിലുമതു രൂപംചൂടും 
ചേഷ്ടകളില്,
ശ്രുംഗാരച്ചെങ്കതിരുകള് 
തെളിയുന്നല്ലോ.

ദാരിദ്ര്യം മാരകമാം 
മോഹത്താലെ൯, 
കണ്ണുകളില്ക്കാട്ടില്ലിനി 
മഞ്ഞവെളിച്ചം.

പ്രേമത്തിന്നടിമത്തവു-
മു൯മാദവുമെ൯, 
നിഴലില്പ്പോലും മേലില് 
നിഴല് വീശില്ല.

നാലു് 

ഇരുളും, മജ്ജകളില് മണി 
നൃത്തംവെയ്ക്കും
ഇരവി൯റ്റെ തണുപ്പും, വിട 
പറയും നേരം,

കന്നാലികളണിയും കുട 
മണിയുണരുന്നു;
എവിടെയ്ക്കാണീക്ക൪ഷക൪ 
കുതികൊള്ളുന്നു?

നീ൪ച്ചോലയില് വെള്ളിവെയില് 
നീരാടുന്നു, 
വെന്തുരുകിയ വേങ്കാടുകള് 
ചൂളമടിച്ചു.

തിരികെവരുന്നിരുളലയും 
ശീതക്കാറ്റും,
എവിടുന്നീയുഴവി൯പാ-
ട്ടൊഴുകിവരുന്നു?

ഒരുമലയുടെമേല്മറ്റൊരു 
മലതലവെച്ചു,
ഒരുമുകില്നിരയുടെമേലൊരു 
മുകില്നിരചാഞ്ഞു.

മിന്നിപ്പായുന്നിടിമിന്നല്-
പ്പെണ്കൊടികള്,
തുള്ളിപ്പെയ്യുന്നൊരുമഴ 
താഴ്.വരമുഴുവ൯.

ഇടിവെട്ടിപ്പുതുമഴപൂ-
ക്കൈതക്കാടി൯ 
ഇടനെഞ്ചില്പ്പൂക്കതിരുകള് 
ചിതറിക്കുന്നു.

ചെമ്പോത്തുകള് തലനീട്ടും 
പൊന്തക്കാട്ടില്, 
തുമ്പപ്പൂക്കണ്മണികള് 
തുകിലുണരുന്നു.

ഒരുമഴയുടെ മാധുരിയും 
മ൪ദ്ദനവായ്പും, 
ഒരുപോലെ൯ കണ്‍കോണുക-
ളൊപ്പിയെടുത്തു.

ആകെനനഞ്ഞാടിയുല-
ഞ്ഞാവഴിവക്കില്, 
ആഞ്ഞിലുകള് പിന്നെയുമാ 
മഴതുടരുന്നു.

അഞ്ചു്

പൊടിമൂടിയ പാതകളും 
പൂമൊട്ടുകളും, 
തെളിനീരൊഴുകിത്തെളിയു-
ന്നെ൯റ്റെ മനസ്സും.

തെറ്റിപ്പൂ തെരയാനായ്-
ക്കുന്നി൯മുകളില്, 
കുട്ടികളുടെകൂട്ടങ്ങള് 
കയറിമറഞ്ഞു.

തെങ്ങോലകള് തണലെഴുതും 
തോട്ടുവരമ്പില്, 
സംഗീതം മൂളുന്നൂ 
കാട്ടുകടന്നല്.

വെണ്മേഘം ചുംബിക്കും 
വീട്ടിമരത്തില്,
കാറ്റൊഴുകും വഴിയിലവ൪ 
കൂടുചമച്ചു.

മഴവില്ലില് തെളിയുന്നോ-
രഴകുകളാലെ
ഇഴതുന്നിയ കുപ്പായം 
കരളണിയുന്നു.

വരിവരിയായ് വയലരികില് 
വാഴക്കൈയ്യില്, 
തത്തമ്മകള് താംബൂല-
ച്ചുണ്ടു കടിച്ചു.

മഴവില്ലുമടങ്ങുന്നൂ 
മാനത്തെങ്ങോ,  
മധുശാലകള്പൂട്ടുന്നൂ 
മല൪വാടികളില്.

നിരനിരയായ് നിശ്ചലമായ് 
നീലനഭസ്സില്,
താരകകള് ദീപമെഴും 
താലമെടുത്തു.

സൌരപ്രഭ ചുംബിക്കും 
സന്ധ്യയില്ഞാനെ൯, 
രൂപത്തി൯ പരിമിതികള് 
ദൂരെയെറിഞ്ഞു.

സ്ഥലകാലമതില്ക്കെട്ടും, 
സമയമൊരുക്കും
നൂലാമാലകളും, ഞാ൯ 
നുള്ളിയെറിഞ്ഞു.

ദാഹം കുടുംബമായ് 
മാറുംപോഴും, 
മോഹം വിപ്ലവത്തില് 
വീഴുംപോഴും,

താഴ്.വരയുടെ താഴേയ്ക്കൊരു 
പുഴയോടൊപ്പം 
താളമടിച്ചൊഴുകുന്നൊരു 
തോണിയില് ഞാനും.

നാടുകളുടെനടുവേ ഞാ൯ 
നാടുകള്കാണാ൯, 
നേരമൊതുങ്ങാതെങ്ങും 
തേടിനടന്നൂ.

കാടുകളുടെ നടുവില് ഞാ൯ 
കാടുകള്കാണാ൯, 
കൈത്തിരികള് കത്തിക്കാ൯ 
കാറ്റുമറച്ചു.

ഞാ൯തിരയും സത്യത്തി൯ 
ഞാണൊലികേള്ക്കാ൯, 
ഞാ൯ നില്ക്കേ പോയ്മറയു-
ന്നാളുകളെല്ലാം.

ആറു് 

നീലക്കുയിലിനെ 
നോക്കിനോക്കി, 
നേരംപോയ് നേരംപോയ് 
നേരമിരുണ്ടു.

നാലുമണിപ്പൂവുകളും 
നീള്മിഴിപൂട്ടി,
നീലക്കടമ്പി൯റ്റെ 
നിഴലുമണഞ്ഞു.

പൂനിലാപ്പാലാഴി-
ത്തിരമാലകളില്, 
നുരയുന്നൂ പതയുന്നൂ 
വെള്ളിവെളിച്ചം.

ഒന്നൊന്നായ് നക്ഷത്ര-
പ്പടവുകളും ഞാ൯, 
മിന്നുംനീലാകാശം 
കാണാ൯ കയറി.

രാവുമുറങ്ങി, നീല-
ക്കാടുമുറങ്ങി; 
വാ൪മുകിലുകള് മാനത്തി൯ 
മാറിലുറങ്ങി.

കളിയാക്കുന്നാരാരോ, 
“കണ്ണുതുറക്കൂ,” 
-കരിനീലക്കുരുവികള്ത൯ 
കളകളഗാനം.

പൂച്ചില്ലകടന്നെത്തു-
ന്നാദ്യവെളിച്ചം, 
-പുഷ്പങ്ങള്ക്കടിയില്ഞാ൯ 
മിഴികള്തുറന്നു.

മഞ്ഞക്കിളി മാനത്തി൯ 
മടിയില്നിന്നും, 
മംഗല്യമാല്യങ്ങള് 
കൊണ്ടുവരുന്നു.

കുളി൪മുല്ലകള് ചാഞ്ചാടി-
പ്പുലരിക്കാറ്റി൯,
കൈയ്യിലെനിയ്ക്കെത്തിച്ചൂ 
ശുഭസന്ദേശം.

കുയിലുകള്കൂടുകള്കൂട്ടും 
കുന്നി൯ ചരിവില്, 
കൊക്കുകളുടെ തൂവെള്ള-
ക്കൊടികളുയ൪ത്തി.

പകലി൯റ്റെ പകിട്ടുകള് ഞാ൯ 
പലതുമറിഞ്ഞു,
രാവുകളുടെ വിരഹത്തി൯ 
സ്വാദുമറിഞ്ഞു.

ഉരുകുംവെയിലുലയി൯മേ-
ലുയിരുരുകുന്നു, 
കുളിരുംകാട്ടരുവികളെ-
ന്നുടലുകടഞ്ഞു.

ജയഭേരിമുഴക്കുന്നൂ 
ജലപാതങ്ങള്, 
-ജ്യോതി൪ഗ്ഗോളങ്ങളിലെ൯ 
വിജയമറിഞ്ഞു.

പിന്നെയുമൊരു തൂവെള്ള-
ത്തോണിതുഴഞ്ഞു,
പിന്നില്നിന്നും ജീവിത-
മെന്നെവിളിച്ചു.

സ്വാതന്ത്ര്യം സ്വാതന്ത്ര്യം,
-ഞാനോ൪മ്മിച്ചു,
സ്വാസ്ഥൃത്തി൯ ബലിയിലതി൯ 
സാക്ഷാത്ക്കാരം.

ഈ മണ്ണിലെയദ്ധ്വാനം 
തി൯മകളാകും,
ഈ മണ്ണി൯ സ്വസ്ഥതയോ 
ന൯മയുമാകും.

അവയുടെ സമ്മിശ്രിതമാ-
യറിവിനു വാഴാ൯, 
ഈശ്വരനൊരു പൂന്തോട്ടം 
ഇനിയുമൊരുക്കും.

ഇല്ലിപ്പൂങ്കാടുകളില് 
കുയിലിനുകാണാ൯, 
ഇന്നലെയും തിരുവോണ-
പ്പൂക്കള് വിട൪ന്നു.

സ്നേഹത്തിലൊതുങ്ങുന്നു 
സേവനമെല്ലാം,
സ്നേഹിക്കാനില്ലൊന്നും 
ജീവിതമെന്യെ.

പകലൊഴുകിപ്പടരുന്നു 
പുലരിവിട൪ന്നു, 
തിരികെപ്പോകുന്നൂ ഞാ൯ 
തിരമാലകളില്!

1984

















P.S.Remesh Chandran, Author.









Thursday, 10 October 2013

032. ദ൪ശന ദീപ്തി. പി. എസ്സ്. രമേശ്‌ ചന്ദ്ര൯.


ദ൪ശന ദീപ്തി

പി. എസ്സ്. രമേശ്‌ ചന്ദ്ര൯

ഒന്നു്

കറുത്ത കരിമ്പടം
പുതയ്ക്കും മാനം നോക്കി-
ക്കണ്ണുകള് തുടയ്ക്കുന്നു,
തിങ്കളും താരങ്ങളും.

അകലെത്തെവിടെയോ
തക൪ത്തു മഴപെയ്യു,-
ന്നിടയ്ക്കിടയ്ക്കു മിന്നല്
വിളക്കു തെളിക്കുന്നു.

മഴയു,മിരുളി൯റ്റെ
മരവുരിയും, ഭൂമി-
യണിയു,ന്നണപൊട്ടി
വരുന്നു മഴക്കാലം.

പട൪ന്നു പട൪ന്നുപോം
വള്ളിക,ളാഹ്ലാദത്താല്
കുരുന്നുകുഞ്ഞുങ്ങള്പോല്
നിരന്നു നൃത്തം വെച്ചു.

മഴയും നനഞ്ഞൊന്നു
നടക്കാ൯ കഴിയാതെ,
തള൪ന്നു നിന്നൂ ഞാനെ൯
താഴിട്ടകൊട്ടാരത്തില്.

രണ്ടു്

ഒഴുകും പുഴയിലെ൯
ഓ൪മ്മപോല്, തരംഗങ്ങള്
പുണ൪ന്നു തമ്മില്ത്തമ്മില്-
പ്പിണങ്ങിപ്പിരിയുന്നു.

അക്ഷരമാലചൊല്ലി-
പ്പഠിപ്പിച്ചദ്ധ്യാപക൪,
നിലവിളക്കി൯ മുന്നില്
നിരന്നിരുന്നൂ ഞങ്ങള്.

വെളിച്ചം പൊഴിഞ്ഞവ൪
വഴികള് പിരിഞ്ഞുപോയ്‌,
വൃശ്ചികക്കാറ്റത്തെ൯റ്റെ
വഴിവിളക്കും കെട്ടു.

ഇവിടെയെവിടെയോ
പൊടിയില്പ്പുതഞ്ഞുപോയ്,
പവിത്രമറിവുകള്
പക൪ന്ന വിദ്യാലയം.

തിരഞ്ഞു നടന്നു ഞാ൯,
തിളയ്ക്കും കൌമാരത്തി൯
ചിലങ്ക നാദം കേട്ടു
തിരിഞ്ഞു നോക്കീടാതെ.

മൂന്നു്

പൊഴിഞ്ഞൂ പകലുകള്,
രഹസ്യരാത്രികളും,
-രാക്കുയില് രാഗം മുക൪ –
ന്നവയും പൊഴിയുന്നു.

ബാക്കിനില്ക്കുന്നതെന്താ-
ണാരാണതന്വേഷിക്കാ൯?
നേരമില്ലൊരുവ൪ക്കും,
നേരെതെന്നറിഞ്ഞിടാ൯.

മനുഷ്യരവരുടെ
മൃഗത്വഭാവം മുറ്റും
മുഖത്തു, വിനയത്തി൯
മുഖംമൂടികള് വെച്ചു.

വഴികള് മുഴുവനും
വാണിഭശ്ശാല പൊങ്ങി,
വഴിയമ്പലം കെട്ടി-
യടച്ചൂ ദൈവത്തിന്നായ്.

ചവറും ചപ്പും ചുമ-
ന്നാളുകള് നടക്കുന്നു,
അന൪ഘമറിവുകള്
ചിതലു ചുരത്തുന്നു.

പണ്ഡിതവരേണൃ൯മാ൪
മുന്തിയ നഗരങ്ങള്
മണത്തു നടക്കുന്നു,
പ൪ണ്ണാശ്രമങ്ങള് കെട്ടാ൯.

മഴപെയ്യിക്കാ൯ മഹാ-
യജ്ഞങ്ങള് നടത്തുന്നു,
മരങ്ങള് സംരക്ഷിക്കാ൯
വലിയ പ്രകടനം!

നിരക്കെ മരംവെട്ടി
നിരത്തീ വനങ്ങളില്,
പുഴകള് മലവെള്ളം
പൂഴിയാല് നിറയ്ക്കുന്നു.

കളിച്ചു നടന്നവ൪
കണക്കു കൂട്ടിക്കൂട്ടി,
കുഴച്ചുകളഞ്ഞെ൯റ്റെ
കുരുന്നു നിനവുകള്.

കടുത്ത കരിമ്പാറ-
പ്പരപ്പിലെറിഞ്ഞെ൯റ്റെ,
വരണ്ട വിശ്വാസം ഞാ൯
ചില്ലുപോല്ച്ചിതറിച്ചു.

തലനാരിഴകീറി
നിയമം തൂക്കിനോക്കി,
-നിയതം ദാരിദ്ര്യത്തി൯
തട്ടുകള് താഴ്ന്നേ നിന്നു.

സഹ്യപ൪വ്വതത്തി൯റ്റെ
നീളുന്ന നിഴല്നോക്കി,
നിന്നു ഞാ൯ നിശ്ശബ്ദമാ
നീലിച്ച വെളിച്ചത്തില്.

നാലു്

നീണ്ടുനീണ്ടു പോകുന്ന
രാജപാതകള് ദൂരെ-
ത്തുടങ്ങും ദിക്കിലെങ്ങോ
നിന്നുപോയ് വിപ്ലവങ്ങള്.

നിശബ്ദം ഗ്രാമങ്ങളില്
വിപ്ലവമരങ്ങേറി,
-ചുടലപ്പറമ്പുകള്
മുറിച്ചു കടന്നു ഞാ൯.

ഒരുക്കം നടത്തുവാ൯
നേരമില്ലൊരിക്കലും,
-മരണം മുന്നില്ക്കണ്ടു
മനുഷ്യ൪ നടുങ്ങുന്നു.

കുരുക്കു കയറിലും
കുളിരുകുറുകുന്നു,
കഴുകുമരങ്ങളില്
കവിത വിടരുന്നു.

കൂട്ടുകാരവരുടെ
ക്രൂരമാം കളിസ്ഥലം,
കാണുന്ന ദൂരത്തെ൯റ്റെ
ശവക്കല്ലറകെട്ടി.

നാട്ടുകാരവരെല്ലാ-
മുല്സവമാഘോഷിക്കാ൯,
കൂട്ടമായ്‌ വരുന്നെ൯റ്റെ
മുല്ലകള് മുറിക്കുവാ൯.

നൂറുമിന്നാമിന്നി൯റ്റെ
താവളം തക൪ന്നുപോയ്,
നീറുന്ന വേനല്ച്ചൂടേ-
റ്റലയുന്നവയെല്ലാം.

തിളങ്ങും നക്ഷത്രങ്ങള്
വിളിക്കുന്നു,ണ൪ന്നു ഞാ൯;
പുന൪ജ്ജനിച്ചൂ വീണ്ടും
പുലരിപ്പൂക്കള്ക്കുള്ളില്.

അഞ്ചു്

മനുഷ്യശബ്ദം കേട്ടു
പറന്നു കൊക്കി൯ കൂട്ടം,
ഉയ൪ന്ന മലകളും
കടന്നു മടങ്ങുന്നു.

മുകിലി൯ മുടികെട്ടി
മലകളുറങ്ങുന്നു,
മരങ്ങള് തമ്മില്ത്തമ്മില്
മന്ത്രിച്ചൂ രഹസ്യങ്ങള്.

രാത്രിയും പകലു,മെ൯
രാക്ഷസ പ്രതിഭകള്
ശാശ്വതം വാഴില്ലെന്നു
പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു.

ഇരുളും വെളിച്ചവും
ഇരുവശങ്ങള് മാത്രം,
-മേഘങ്ങളാകാശത്തില്
ആമുഖം രചിക്കുന്നു.

പവിത്രം പ്രപഞ്ചത്തി൯
പണിത്തരം, വിശുദ്ധം
വിമലം പുഴവക്കില്
മുക൪ന്നു നില്ക്കുന്നു ഞാ൯.

ആദിമമനുഷൃ൯റ്റെ
ആകുലമന്തരംഗം,
ചേതനയിഴതുന്നി
ദ൪ശനം നെയ്തെടുത്തു.

ഘോരമാം കാന്താരത്തി൯
ഘോരമാം നിശബ്ദത,
മരിച്ച മനസ്സി൯റ്റെ
മന്ത്രണം ശ്രവിച്ചു ഞാ൯:

"ആയിരമാശയങ്ങള്,
-അവയില് മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി-
ത്തക൪ന്നു താളം തുള്ളും
അസ്തിത്വമത്രേ മ൪ത്ത്യ൯!"

വിഷയാസക്തചിത്ത-
ദ൪ശനം ദ്രവിക്കുമ്പോള്,
വിപ്ലവം വിശ്വാസത്തി൯
പ്രശ്നമെന്നറിഞ്ഞുഞാ൯.

ആറു്

ജനുവരിയായ്, മഞ്ഞും
ജമന്തിപ്പുഷ്പങ്ങളും
കുഴഞ്ഞു ചേ൪ന്നെ൯ മുറ്റം,
-കുട്ടികള് കളിക്കുന്നു.

വെയിലും, നിലാവി൯റ്റെ
തൂവെളിച്ചവു,മെ൯റ്റെ
താപസ മനസ്സിലും
താമര വിരിയിച്ചു.

വസന്തം മണക്കുന്നൂ
കുസൃതിക്കാറ്റി൯ ചുണ്ടില്,
ചുവന്ന ചോരപ്പട്ടു
ചൂടുന്നൂ ചെത്തിപ്പൂക്കള്.

വള൪ന്നൂ കാണെക്കാണെ
വനജ്യോത്സ്നകള്, മുറ്റം
നിറച്ചും പിച്ചകങ്ങള്
നിരന്നു പൂത്തുനിന്നൂ.

ഇലവുമിലഞ്ഞിയും
ഇടതൂ൪ന്നിടതിങ്ങി,
നടന്നൂ തത്തമ്മകള്
തൈത്തെങ്ങി൯ തണല്പറ്റി.

കൂടുകൂട്ടാ൯ വരുന്നൂ
തൂക്കണാം കുരുവികള്,
ഞാനെ൯റ്റെ മനസ്സി൯റ്റെ
ജാലകം തുറന്നിട്ടു.

നിറഞ്ഞൂ നിലാവെട്ടം
കുരുവിക്കൂട്ടിന്നുള്ളില്,
ചെമ്പകച്ചില്ലകളില്
ചിത്തിരച്ചിരി കേട്ടു.

പറന്നു പറന്നു പോം
പറവക്കുലങ്ങള്ത൯,
കളകൂജനം കേട്ടേ൯
ഉറക്കമുണ൪ന്നെന്നും.

പൂവൊന്നി൯ ചുണ്ടില്ത്തുള്ളും
നീ൪ത്തുള്ളിയില്, മറ്റൊരു
പൂവിനുപകരമെ൯
പൂവനം പ്രകാശിച്ചു.

സ്നേഹത്താല് നിറഞ്ഞു ഞാ൯,
നനുത്ത പൂക്കള്പോലെ
നനയുമെന്നെച്ചുറ്റി-
പ്പറന്നൂ ശലഭങ്ങള്.

ഇരുന്നൂ ഞാനപ്പോഴു,-
മാശ്രമമുറ്റത്തെ൯റ്റെ
മുഖം ഞാ൯ നോക്കിക്കാണും
പുസ്തകം കിടക്കുന്നു

1984 ല് രചിക്കപ്പെട്ടത്‌.








Wednesday, 9 October 2013

031. വിശ്വാസ വെളിച്ചം. പി. എസ്സ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯.

വിശ്വാസ വെളിച്ചം 

പി. എസ്സ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯

ഒന്നു്

കാലം തെറ്റിയ വേനല്ച്ചൂടില് 
വരണ്ട വയലുകളില്, 
കുളു൪ത്ത ദാഹജലത്തിന്നാരോ 
കുഴികള് കുത്തുന്നു. 

ഹരിതവനം നിഴലിയ്ക്കും മഞ്ഞു- 
ത്തുള്ളികള് കൊഴിയുന്നു, 
തള൪ന്നു ഞാനെ൯ തണലാം പ്രിയരുടെ 
ദേഹവിയോഗത്തില്. 

കരിഞ്ഞ ചുള്ളിക്കൊമ്പിലിരുന്നൊരു 
കൂമ൯ കൂകുന്നു,
പാടുകയില്ലെ൯ വേദന ഞാനെ൯ 
വീണക്കമ്പികളില്.

മരണം മനുഷ്യമനസ്സില് വിഷാദം 
വാരിനിറയ്ക്കുന്നു, 
മനോജ്ഞ മുലകി൯ നിനവി൯ 
നേരേ വാതിലടയ്ക്കുന്നു.

മാനം മൂടിയ മുകിലുകളാരോ
കീറിമുറിക്കുന്നു,
-അന്തഃസ്സംഘ൪ഷങ്ങള് വെള്ളിടി 
വാളുകള് വീശുന്നു.

പിന്നെയുമോടച്ചാലുകളില് മഴ- 
വെള്ളം പായുന്നു,
പിന്നെയുമരുവിക്കരകളിലരളി-
ക്കാടുകള് പൂക്കുന്നു.

മഴയില്ക്കുളിച്ചു നില്ക്കും 
മരതക മരങ്ങളില്ക്കൂടി, 
ചിറകുകള്തുഴഞ്ഞു പായും കൊക്കുകള് 
ചിത്രം വിരചിച്ചു.

മഴയും മധുരനിലാവും മുകളില്-
ക്കൈയ്യുകള് കോ൪ക്കുന്നു,
തത്തമ്മകളുടെ ചിറകുകളുലഞ്ഞു 
താഴാംപൂക്കാട്ടില്.

മഞ്ഞി൯ നേ൪ത്ത മുഖാവരണങ്ങള് 
മൂടിയ മലമുകളില് 
മുകില്ക്കുമാരികള് തമ്മില്ത്തമ്മില് 
മുത്തം വെയ്ക്കുന്നു.

പുലരും വരെയും നിലാവു 
തോരാതൊഴുകുന്നു,
ചരാചരങ്ങള് നിശ്ചലമാം സുഖ 
നിദ്രയിലാഴുന്നു.

രണ്ടു്

എങ്ങും എവിടെയുമുദയത്തി൯മു൯-
പുയരും താരത്തി൯ 
തങ്കവെളിച്ചം തഴുകുംതാഴ്വര 
തിരികെ വിളിക്കുന്നു.

വയലേലകളുടെ കുറുകേ കുസൃതി-
ക്കാറ്റി൯പുറകെ ഞാ൯, 
വീണും വീണ്ടുമെണീറ്റും നടന്നു 
പട്ടം പറത്തുവാ൯.

കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെക്കുന്നും 
കുളങ്ങളും താണ്ടി 
നടന്നു ഞങ്ങള് പോയതുമീവഴി 
വിദ്യാലയങ്ങളില്.

കാടുകള്ചൂഴും കരിമല, ചൂളം- 
മൂളിപ്പുഴയൊഴുകും
ചരിവുക,ളവയുടെ ചുവട്ടില് വള്ളി-
ക്കുടിലും മറന്നു ഞാ൯.

ഇനിയുമൊരിയ്ക്കല്ക്കൂടിക്കുയിലുകള് 
കൂകുന്നതു കേള്ക്കാ൯,
ഇതുവഴിവീണ്ടുംവരില്ലഞാ,നതി 
വിദൂരമലയുകിലും.

മൂന്നു് 

മിച്ചഭൂമി സമരത്തി൯റ്റെ 
മുഴക്കം കേള്ക്കുന്നു, 
മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു കുട്ടികള് 
മു൯പേ നടന്നുപോയ്.

തോക്കും ഉരുക്കുതൊപ്പിയുമണിഞ്ഞ 
പട്ടാളക്കാരും,
ഒറ്റുകൊടുക്കാ൯ നിരന്നു നിരവധി 
വ൪ഗ്ഗവിരോധികളും.

ചുവന്നചോരക്കൊടിയുടെ ചുവടില്-
ച്ചൂളം വിളികേട്ടു,
തരിശ്ശുഭൂമികള് കൈയ്യേറുന്നൂ 
സന്നദ്ധഭട൯മാ൪.

അല്പംചിലരുടെ ത്യാഗം കൊണ്ടവ൪ 
ലക്‌ഷ്യം നേടുന്നു,
അന്നാണാദ്യം ചോപ്പുപുരണ്ടൂ 
ചെമ്പരത്തികളില്.

കാഴ്ച്ചക്കാരാമായിരമാളുക-
ളോ൪മ്മച്ചിമിഴുകളില്, 
അപൂ൪വ്വമാമൊരു സംഗമരംഗം 
ഒപ്പിയെടുക്കുന്നു.  

നാലു്

ഓ൪ക്കുന്നൊരിയ്ക്കലേതോ തെരഞ്ഞെ-
ടുപ്പിനു നിന്നു ചില൪,
ജയാരവങ്ങള്മുഴക്കിയതവരുടെ 
നിതാന്തശത്രുക്കള്.

ജനാധിപത്യത്തിനെയും ജാതി-
ക്കൊടുവാളാല് വെട്ടാ൯ 
അങ്ങാടികളിലുമവരന്നെയ്യു-
ന്നാഗ്നേയാസ്ത്രങ്ങള്.

ജനിച്ച വ൪ഗ്ഗം പോകും പാതകള് 
തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചില൪,
കടുത്തഭീഷണിയായവ൪ കടന്നു 
തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്.

ബന്ധുത്വം ജാതിത്വം സാമ്പ-
ത്തികാശ്രയത്വങ്ങള് 
-പറിച്ചു ദൂരെയെറിഞ്ഞവ൪ 
പഴകിയ പാരമ്പര്യങ്ങളും.

അദ്ധ്വാനിക്കും കരുത്തിനരുവികള് 
ചെറുത്തുചിറകെട്ടാ൯,
ആഢൃന്മാരുടെ ഗൂഢാലോചന-
യമ്പലമൂലകളില്.
  
അഞ്ചു്

വിദ്യാലയങ്ങള് വെടിഞ്ഞു കുട്ടികള് 
വിശ്രമവേളകളില്,
മനംപുരട്ടും ചലച്ചിത്ര ഗാ-
നങ്ങള് കേള്ക്കാനായ്.

കളിസ്ഥലങ്ങള്കട,ന്നവ൪ തെരുവില്-
ക്കാസെറ്റ് സംഗീതം, 
തോരാതൊഴുകും കടയുടെ മുന്നില്-
ക്കൂട്ടംകൂടുന്നു.

ക്രമങ്ങള്തെറ്റാതൊഴുകും കുയിലി൯ 
കച്ചേരി മുറിഞ്ഞു, 
-ദിക്കുകള്നടുങ്ങുമൊച്ചയിലമ്പല 
കീ൪ത്തനമുയരുന്നു.

നാമംജപിച്ചനാളുകള് മറന്നു, 
നേരമിരുട്ടുന്നു,
ചായക്കടകളിലൊഴുകിപ്പടരു-
ന്നാസുരസംഗീതം.

ഭ്രാന്ത൯മാരുടെ തക൪ന്നതലയിലെ-
യസ്വസ്ഥതമുഴുവ൯,
പക൪ന്നു ശ്റോതാക്കള്ക്കായ് സ൪ക്കാ൪ 
പ്രക്ഷേപിണിയന്ത്രം.

ശ്രീനാരായണ സൂക്തങ്ങളില്നി-
ന്നാ൪ദ്രതയകലുന്നു, 
-ചായംതേച്ചവ തോന്നിയപോല്ച്ചില 
ഗായകസംഘങ്ങള്.

ആലക്തികദീപങ്ങള്കൊളുത്തിയ 
കോണ്ക്റീറ്റ് കാടുകളില്,
ചിതറിപ്പോയോ ചിറകുകുഴഞ്ഞെ൯ 
മിന്നാമിനുങ്ങുകള്?

കുയില്ക്കുലങ്ങള് കൂടുകള്കൂട്ടിയ 
കാവുകള്കാണാതായ്, 
-കാവിയുടുത്തവ൪ തണുത്തമാ൪ബ്ബിള്-
ക്കൂടുകള്കൂട്ടുന്നു.

വഴിയിലെവാരിക്കുഴികളില് വീണൂ 
വിഗ്രഹഭഞ്ജകരും,  
വിമോചനത്തിനുവാള്മുനതേയ്ക്കും 
വിപ്ലവകാരികളും.

നിശ്വാസങ്ങള്നിറുത്തുകപുറകേ 
നമ്മുടെകുഞ്ഞുങ്ങള് 
തുറിച്ചുനോക്കിവരുന്നുകൊളുത്തുക 
വിശ്വാസവെളിച്ചം.

ആറു്

കഴിഞ്ഞുനാളുകള്, വീണ്ടും പുഴയുടെ 
ജലനിലതാഴുന്നു, 
അത്യുല്സാഹത്തോടേ ഞാ൯ പുഴ 
നടന്നുകയറുന്നു.

നീലക്കുയിലുകള് കാട്ടിന്നുള്ളില് 
നിഴലെഴുതിയവഴിയില്, 
മത്സരിക്കുന്നെന്നോടവരുടെ 
രാഗാലാപത്താല്.

കാക്കത്തമ്പുരാട്ടികള് കള്ള-
ക്കണ്കോണുകള്കൊണ്ടെ൯,
കണ്ണിലൊതുക്കിയകിനാക്കളെല്ലാം 
കവ൪ന്നെടുക്കുന്നു.

മധുരം നിറഞ്ഞു മനസ്സിലും മഴ-
വില്ലി൯ മിഴികളിലും,
മദിച്ചുതുമ്പികള് മൂളിനടക്കു- 
ന്നാമ്പല്ക്കുളങ്ങളില്.

മധുരം നിറഞ്ഞു മനസ്സിലും മഴ-
വില്ലി൯ മിഴികളിലും,
മദിച്ചുതുമ്പികള് മൂളിനടക്കു- 
ന്നാമ്പല്ക്കുളങ്ങളില്.
  
പൂത്തമുളങ്കാടുകളുടെനിഴലുകള് 
നീളുംനേരത്തും 
ആനകള്നടന്നചുവടില്ച്ചുവടുകള് 
ചേ൪ത്തുനടന്നൂ ഞാ൯.

പുഴയുടെനടുവിലെ മണലില്മറിഞ്ഞ 
കുരുന്നുകുഞ്ഞുങ്ങള്, 
നടന്നുനേരേപോയോ ജീവിത 
മണലാരണ്യത്തില്?

അരണ്ട സൂരൃവെളിച്ച്ചമെനിയ്ക്കാ-
യറച്ചുനില്ക്കുന്നു,
തിരിച്ചു ഞാ൯ ചിരിതൂകും തെളിനീ-
രലകള് കടക്കോളം.

കൂറ്റനൊരാല്മരമിരുളിനിരിയ്ക്കാ-
നിലകളൊരുക്കുന്നു,
ചീവിടുകള് നി൪ത്താതെ നിശീഥിനി 
നാമം വാഴ്ത്തുന്നു.

എത്രവിചിത്രം! മാനംനോക്കി 
നടക്കും പുഴയലയില് 
ചിത്രപ്പണികള്നടത്തിയ നീലാ-
കാശം നിഴലിച്ചു.

അല്പം മു൯പേ കണ്ടതോരെയൊരു 
നക്ഷത്രം മാത്രം,
എപ്പോഴാണവ ലക്ഷം പൂത്തു-
നിറഞ്ഞാകാശത്തില്?

പകല്കടന്നുവരുന്നൂ പവിഴ 
പ്രകാശരശ്മിയുമായ്,
പലനിലയുള്ളമനോഹരമണിസൗ- 
ധങ്ങളുയ൪ത്തുന്നു.

വിളറിയചന്ദ്രക്കലയുടെകവിളിലെ 
വിഷാദരാഗത്തില്,
വിലാസവതികള് വെണ്മേഘങ്ങള് 
ചായംചാലിച്ചു.

വൃശ്ചികമായെ൯ കതകുകള് തള്ളി-
ത്തുറന്നുകാറ്റലകള്,
വാടിയപൂവുകള് പറന്നുവീണെ൯ 
വാതായനങ്ങളില്.

ഈണംവറ്റിയവീണകള് വീണ്ടും 
ഗാനമൊഴുക്കുന്നു, 
ഇരുണ്ടമേഘക്കാടുകടന്നെ൯ 
ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം.

ഇരമ്പിയൊഴുകിവരുന്ന നദീരവ-
മില്ല നിലയ്ക്കുന്നു,
ഇല്ലെ൯ വീണയില്നിന്നും പറന്നു 
മായും മാധുരിയും.    

1983 ല് രചിക്കപ്പെട്ടത്‌.


Sunday, 6 October 2013

030. വീണയും വാളും. പി. എസ്സ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯.

വീണയും വാളും 

പി. എസ്സ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯

ശൂ൪പ്പണഖേ വീണ്ടും വീണ്ടുമെന്നോടു പല 
വേണ്ടാതനങ്ങള് നീ പറഞ്ഞു,
രാമരാജ്യത്തി൯റ്റെ രക്ഷാധികാരിയാം 
രാമനനുജനെന്നതോ൪ക്കാതെ.

ലക്ഷ്മണാ നീയിന്നീ സ്ത്രീയോടു കാണിച്ച- 
യക്രമമാകാശം കണ്ടു,
മൂക്കും മുലകളും ഛേദിച്ചിതെന്നെ നീ-
യാകേ വിരൂപിണിയാക്കി.

ആര്യസങ്കീ൪ത്തനം കേള്ക്കുന്ന രാമ-
തലസ്ഥാന നഗരിപോലല്ലാ,
ആഴിയും തിരകളും കൈകളില്ത്താലോല-
മാട്ടുന്ന ലങ്കാ നഗരം.

അവിടെ മനുഷ്യക്കുരങ്ങും മനുഷ്യനും 
ആദിമസ്സോദര൪ പോലെ 
പലജാതി പറവമൃഗമിടചേ൪ന്നു കഴിയുന്നു 
ജാതിമത ഭേദമില്ലാതെ.

അവിടെക്കലകളും കവിതയും കളരിയും 
കനല് പോലെയെരിയുന്ന പകയും 
അവിടത്തെയടവികളിലലറുന്നമൃഗഗണവു- 
മവിടെ൯റ്റെയണ്ണ൯റ്റെ പുരവും.

ശാന്തിയും സഹവ൪ത്തിതത്വവും തേടിയാ-
ണീനാട്ടില് നീ വന്നതെതെങ്കില്
ആര്യകുമാര൯ നീ ദ്രാവിഡകുമാരിയെ- 
യപ്പൊഴേ വേട്ടു കൊണ്ടേനെ.

പ്രേമമാമഭ്യ൪ത്ഥനയ്ക്കു പകരമെന്നെ നീ
ചോരയിലഭിഷിക്തയാക്കി,
യുദ്ധം മഹായദ്ധമൊന്നി൯റ്റെയതിഘോര-
ഘോഷങ്ങളിവള് കേട്ടിടുന്നു.